In juni 2007 ben ik als 'scholarship student'  naar de IGMA Guild School in de Verenigde Staten geweest.  Op deze pagina kunt u alles over mijn IGMA-avontuur lezen.

 

En hier is het in feite allemaal mee begonnen.  In oktober 2005 volgde ik een workshop van Barry Hipwell.  We maakten een haardscherm met inlegwerk.  Barry attendeerde ons op het bestaan van de IGMA en de Guild School.  Natuurlijk had ik had wel eens van de IGMA gehoord, maar ik kende de Guild School niet.

Thuisgekomen heb ik het eens op internet opgezocht en vond daar deze site van de IGMA met de informatie over de Guild School:    http://www.igma.org/    Helaas moest het bij kijken blijven, want ik kon me geen reis naar Amerika veroorloven.

Maanden later, in de zomer van 2006, kreeg ik tot mijn verrassing een brief van Barry.  Daarin  vroeg hij me of ik interesse had om in 2007 naar de Guild School te gaan met een scholarship (studiebeurs).    Als ik zelf de aanvraag zou verzorgen,  wilde Barry wel een aanbevelingsbrief voor me schrijven.

                                                          
Dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd!   Ik heb direct alle informatie op de website van de IGMA opgezocht en het inschrijfformulier gedownload.

Het was niet makkelijk het inschrijfformulier in te vullen.  Je mocht tien foto's met een korte beschrijving meesturen, maar wat laat je zien?  Als je altijd lekker voor jezelf bezig bent, is het moeilijk je werk ineens aan anderen 'te verkopen' als het ware.  Uiteindelijk heb ik toch een keuze kunnen maken en ging alles nog net voor de sluitingsdatum op de post.

Eind 2006 kreeg ik bericht van de IGMA,  ik had een scholarship toegewezen gekregen!  Van 9 t/m 15 juni 2007 mocht ik op de Guild School lessen komen volgen.  Het verblijf en de lessen zouden op kosten van de IGMA komen, ik moest alleen de kosten voor de reis betalen.  Geweldig!


Ik kreeg de catalogus toegestuurd waarin het aanbod van alle lessen staat die in juni 2007 in Castine gegeven zouden gaan worden. 

Er was dit jaar een keuzeaanbod van 39 "classes" gegeven door 27 leraren, allen met een "Artisan"-  of "Fellow of the Guild"status.  De lessen op de Guild School zijn opgedeeld in blokken van 12, 24, 36 of 48 uur, verspreid over 6 dagen. Ik heb gekozen voor een 36-urige cursus: Maryland Dutch Cupboard van Mark Murphy, en een 12-urige cursus: Louis XV Painted Bergère Chair van Nancy Summers.

In de catalogus staat beschreven dat de kast, een '19th Century Dutch cupboard', hoewel eenvoudig van vorm, vele goede houtbewerkingstechnieken heeft.  Dat is precies wat ik graag wil leren en hoop dan ook dat mijn eerste keus gehonoreerd wordt. 

Bij de12-urige cursus van Nancy Summers ligt het accent op het schilderen en stofferen van een stoel.  Ik ben heel benieuwd naar de technieken die Nancy gebruikt om een stoel te stofferen.

Inmiddels weet ik dat er een 'workshopmaatje' van mij, Christa Goes, ook naar Castine zal gaan die zomer.  Gezellig!  Via e-mail bespreken we onze keuzes en plannen we onze gezamelijke reis.  Het is toch wel heel fijn om al die voorpret met iemand te kunnen delen.


                                                                              
Als scholarship student wordt mij gevraagd iets te maken dat verkocht kan worden tijdens de 'Live Auction'.  Omdat ik geen specialisme heb vond ik het moeilijk om te bedenken wat ik zou gaan maken voor deze veiling.  Ik voelde me behoorlijk geïntimideerd door het niveau dat ik in Castine kon verwachten (mijn bijdrage zou immers verkocht gaan worden tijdens een veiling waar verder alleen maar spullen van Artisans en Fellows ingebracht zouden worden).   Het feit dat de andere scholarship studenten allemaal al op een professionele manier met miniaturen bezig waren maakte het er voor mij niet beter op.

Ik wilde eigenlijk iets typisch hollands maken, maar kon niets leuks bedenken.   Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om een  mooie stoel te maken die gebaseerd is op een model van William Morris.  Ik had een techniek gevonden om patronen in velours te maken zodat de bekleding van de stoel ook veel op het origineel zou lijken.  Omdat ik nog erg veel moest bedenken en uitvinden, kostte het maken van het proefmodel erg veel tijd.  Ik had mezelf beloofd dat als het proefmodel niet in april klaar zou zijn, ik iets anders zou maken.  Eind april was ik nog steeds niet tevreden met de leuningen van de stoel, dus besloot ik mijn 'back-up' plan uit te voeren. 

In plaats van het stoeltje heb ik twee aquarellen gemaakt,  'Hollandse landschappen met wilgen in zomer en winter'.  Het formaat van de aquarellen is 3 x 5 cm.  Klik op de foto's voor een vergroting.Tijdens de Guild School is er een tentoonstelling van miniaturen waar zowel leraren als leerlingen stukken voor inbrengen.   Ik heb mijn kijkkastje 'Psyche' voor de tentoonstelling meegenomen.  Foto's van het kijkkastje en hoe ik het gemaakt heb staan op de pagina van 'Psyche' (klik hier om naar de pagina 'Psyche' te gaan of kijk in het menu onder 'Kijkkastjes').       

 

 

En zo vliegen de maanden voorbij en zijn Christa en ik klaar om naar Amerika te vertrekken. Om jullie een indruk te geven van een week Guild School, volgt hieronder een verslag van onze belevenissen in Castine.  Een aantal foto's zijn door ze aan te klikken in het groot te bekijken.     

 

Vrijdag 8 juni:

Ons avontuur gaat beginnen! Om 07:00 uur heb ik afgesproken met Christa bij de incheckbalie op Schiphol. Ik maak me een beetje zorgen om mijn handbagage met daarin mijn kijkkastje, wat zullen de veiligheidsbeambten bij de bagagecontrole wel niet denken van zo’n vreemd kastje met bedrading? Op Schiphol is er geen vuiltje aan de lucht, er worden ons op vriendelijke toon enkele vragen gesteld over de reden van onze reis en de inhoud van onze bagage.   De dame van de marechaussee wenst ons veel plezier tijdens onze workshops toe en nadat onze handbagage veilig bevonden wordt, mogen we aan boord.  Na een prima vlucht komen we op de luchthaven Newark aan en moeten we door 'immigration'.  Uit ervaring weet ik dat, over het algemeen,  beambten op Amerikaanse vliegvelden geen cursus 'vriendelijk zijn doet geen pijn' gevolgd hebben. Dus doe ik gedwee wat er van me gevraagd wordt, ga keurig in de rij staan die me wordt toegewezen en blijf vooral 'behind the yellow line'.  De 'immigration officer' die mij bekijkt en toespreekt als ware ik een crimineel geef ik vriendelijk antwoord.  Mijn paspoort  wordt in orde bevonden en ja hoor!  Ik mag Amerika binnen.   

                                                                                                                                                                    

Bij het inchecken voor onze volgende vlucht is het prijs.  Twee zorgelijk kijkende beambten en mijn tas moet open. Bij mijn zorgvuldig ingepakte popje zit een klein zakje reservelampjes en een mini schroevendraaier. ‘What’s this all about?’ wordt mij toegebeten. Ik probeer niet in de lach te schieten en leg rustig uit wat een kijkkastje nou eigenlijk is en waarom ik die spullen bij me heb.   De man krijgt een glazige blik in zijn ogen en besluit het kastje nog eens door de scan te halen. Pfoe! Gelukkig word ik dit keer niet als gevaarlijk beschouwd en mag ik met al mijn spullen verder.


Op de luchthaven van Boston wordt er verder niet moeilijk over gedaan en zo bevinden Christa en ik ons op onze laatste vlucht die dag in een tweemotorig propeller vliegtuigje richting Bangor. Van het handjevol passagiers (meer pasten er ook niet in) blijken er een aantal ook naar de Guild School te gaan, en dus gaan we een uurtje later met een groepje mensen in de al klaarstaande taxi naar Castine.


De campus van de Maine Maritime Academy is deze week onze thuisbasis waar we zullen slapen, eten en alle lessen zullen volgen. Het valt niet tegen, de campus is mooi en ruim en onze kamer en badkamer prima.  Onze kamer heeft uitzicht op zee!

 

Zaterdag 9 juni:          

Het officiële programma van de Guild School begint pas 's middags,                      

dus na wat uitgeslapen te hebben gaan Christa en ik ontbijten in het dorpje. Het is prachtig weer en we eten onze bagel met zalm aan het water op. Het zonnetje, kabbelende water, lekker ontbijtje, echt genieten.


Aan het eind van de ochtend laten we ons registreren begeven we ons naar de plek waar we onze spullen voor de veiling kunnen afgeven en onze werkstukken voor de tentoonstelling kunnen neerzetten. Daar lopen we Johannes Landman tegen het lijf en we raken direct aan de praat. Johannes (van Nederlandse afkomst en spreekt uitstekend Nederlands!) maakt prachtige miniatuur olieverfschilderijen en laat ons dan ook enthousiast het werk zien dat hij heeft meegenomen voor de tentoonstelling. Door de vele tips en informatie die hij ons meteen geeft voelen Christa en ik ons echt bevoorrecht dat we hier kunnen zijn.

 

Er is ontzettend veel moois te zien op de tentoonstelling en zowel Christa als ik moeten enige schroom overwinnen om onze spullen op de tentoonstelling neer te zetten. Christa heeft een aantal fraaie werkstukken Hardanger borduurwerk meegenomen en ik mijn kijkkastje met het thema "Psyche". Als alles eenmaal staat is het toch wel erg leuk om ons werk op de tentoonstelling te zien.

 

Rechts een impressie van de tentoonstelling                                                                                                                                   

 

 

 

            

's Middags maken we een wandeling door het dorp en langs de kust.  O wat is het hier mooi!  We komen prachtige zeegezichten, aardige stulpjes en mooie natuur tegen.  Dit gebied heft zelfs een stukje nederlandse geschiedenis: in 1674 werd het in naam van Willem van Oranje veroverd door kapitein Jurriaen Aernouts. 

 

En dan is het eindelijk tijd voor het officiële gedeelte:  een rondleiding voor eerstejaars over de campus en 's avonds een borrel op het terras, het openingsbanket en de officiële opening. Tijdens het heerlijke banket zitten Christa en ik aan tafel bij de "scholarship committee"  en maken zo kennis met verschillende leden van deze commissie en de overige studiebeurs studenten.  Iedereen is bijzonder vriendelijk en attent en iedereen wil weten hoe mijn naam nou precies moet worden uitgesproken.  Tja, Josje is geen makkelijke naam voor Amerikanen!  's Avonds tijdens de officiële opening worden de studiebeurs studenten nog eens aan iedereen voorgesteld en dan blijkt dat mijn naam echt te moeilijk wordt gevonden: ik word -met excuses- voorgesteld als "Jo".

                                                                    

Zondag 10 juni:

 

Om kwart over 6 gaat de wekker. Wel vroeg, maar vanwege het tijdverschil met Nederland hebben we geen moeite om op te staan. Drie kwartier later zitten we aan het zeer uitgebreide ontbijtbuffet en verheugen ons op de eerste lesdag die voor ons ligt. 

Christa en ik moeten om 7:45 in hetzelfde gebouw zijn voor onze lessen. Christa gaat o.a. een zilveren dienblad bij Pete Acquisto en een glas-in-lood haardscherm bij Penny Champion maken.

 

 


Mijn lesdag begint met de kast van Mark Murphy. Mark blijkt een ontzettend vriendelijke, rustige en kundige leraar die al voor de achtste keer lesgeeft op de Guild School. De groep studenten in mijn klas blijkt heel internationaal: 6 Amerikanen, 3 Zuid-Afrikanen, 1 Zweedse, 1 Noorse en ik.

 

Mark laat eerst zien wat we gaan maken, een eenvoudig ogende kast. Maar nadat we alles in gedeeltes hebben gezien blijkt de kast niet zo eenvoudig te zijn als hij oogt! Hoewel ik weinig tot geen ervaring heb in het maken van meubels, ga ik onder leiding van Mark vol goede moed aan de slag. We beginnen met het in elkaar zetten van de bovenkast. We worden direct bekend gemaakt met diverse machines die we nodig hebben bij het maken van de kast. Nieuw was voor mij de "shaper", een soort bovenfrees.  Door de duidelijke uitleg van Mark maakt iedereen goede vorderingen en vliegt de tijd voorbij.


                                                                              

 

De inwendige mens wordt zeker niet vergeten, want om tien uur en drie uur is het koffietijd, waarvoor er in de hal koffie, thee, fris en koek klaar staat. Rond twaalf uur staat de zeer uitgebreide lunch klaar in de cafetaria waar iedereen uit de hele school weer samenkomt en er behalve gegeten natuurlijk véél gekletst wordt.

 

Om kwart over drie is het tijd voor mijn volgende les, een stoel bekleden bij Nancy Summers. Ook Nancy is een vriendelijke, rustige lerares met behoorlijk wat ervaring. Ze laat ons op ons gemak stofjes en kleurtjes uitzoeken voor het stoeltje. Ik besluit twee stofjes te gebruiken die ik van huis meegenomen heb.  We gebruiken de rest van de middag voor het schuren en sealen van het hout van het stoeltje. Heerlijk ontspannen zo aan het eind van de dag!

 

Als je nou denkt dat de lesdag er hiermee op zit heb je het mis, want na het eten (weer zo'n enorm uitgebreid en smakelijk buffet!) beginnen de eerste seminars. Christa en ik hebben ons allebei opgegeven voor zo'n seminar en terwijl Christa rozen leert maken, verdiep ik me in de kunst van het verouderen en antiek maken van meubels.   De seminar wordt gegeven door Mark samen met Mary Grady O'Brien, een Fellow van de Guild.  Mary beschilderd meubels met allerlei voorstellingen, zó mooi!  Op een van de foto's hierboven is zij te zien samen met Mark tijdens de seminar.

 

Maandag 11 juni:

 

De tweede lesdag. Inmiddels weten we nu hoe alles werkt, hebben we met veel van onze medestudenten en leraren kennis gemaakt en genieten we met volle teugen van het compleet ondergedompeld zijn in de wereld van de miniaturen. En wat voor miniaturen! Hier komen enkele van de beste vakminiaturisten ter wereld samen om les te geven aan mensen die streven naar een zo hoog mogelijk niveau van kennis en technieken op het gebied van miniaturen maken.

 

Het maken van de kast in de les van Mark verloopt voorspoedig, tot ik ineens tot mijn ontzetting constateer dat ik iets ontzettend stoms heb gedaan. Voordat we de bovenkast inelkaar zetten, moeten we eerst de gaatjes voor de spijlen van het bordenrek in de zijwanden boren.  De gaatjes worden niet helemaal doorgeboord, zodat je er aan de buitenkant niets van ziet.  Als de bovenkast in elkaar zit en ik de spijlen vast wil zetten blijkt dat één gaatje wel een centimeter te hoog zit!  Omdat de bovenkast al in elkaar zit, kom je daar met een boor nooit meer bij.  Ik ben bang dat ik helemaal opnieuw moet beginnen, maar gelukkig komt Mark met een oplossing en is niet alles verknald. Ik voel me vreselijk dom, maar Mark en de andere klasgenoten weten me weer helemaal op mijn gemak te stellen. Gelukkig zijn we hier om te leren!  En dat doe ik ook, want vandaag draai ik mijn eerste kleine knoppen die op de lades komen.  Ze zijn heel goed gelukt!  Ook draai ik het eerste van de vier pootjes die onder de kast komen.

 

De les van Nancy is voor mij vooral heel gezellig. Qua technieken blijk ik het meeste al te kennen en had ik beter haar andere cursus kunnen volgen, maar dat maakt me niet zo veel uit.  Het wordt een mooi stoeltje dat ik goed in de salon van mijn poppenhuis zal kunnen gebruiken.

 

Na het diner is er de mogelijkheid om de klassen rond te gaan en te kijken wat iedereen aan het maken is. Erg leuk, want zo krijg je een goede indruk van het aanbod van de lessen.  Op mijn tafel ligt het begin van mijn kast, de gedraaide knoppen en de gefreesde lijstjes die op de kast moeten komen.  Het is geweldig te zien wat iedereen in die twee dagen al gedaan heeft.  Bij elk lokaal dat we betreden denken Christa en ik "Oh, dat had ik ook best willen doen!"

 

We hebben lang niet alles kunnen zien, maar we moeten verder want deze avond volgen we weer een seminar. Bill Robertson vertelt zijn levensverhaal, en dan met name natuurlijk over de miniaturen die hij de afgelopen 30 jaar heeft gemaakt.  Ge-wel-dig! Ik kan niet genoeg superlatieven bedenken om zijn werk te beschrijven, ik ben bijzonder onder de indruk.

 

    

Dinsdag 12 juni:


Na weer een overheerlijk ontbijt, waarbij ik mezelf weet te beperken tot een bak fruit en slechts één Amerikaanse pancake met Maple siroop (je zou hier in een week moeiteloos een aantal kilo's kunnen aankomen!) is het weer tijd voor de lessen.

 

In de les van Mark zijn we bezig met het vormen en aanbrengen van de sierlijsten op de kast. Nadat we onze verbazing hebben uitgesproken over hoe smal het sierlatje is (met grote ogen vragen wij ons af "Moeten wij dat maken met een frees en een cirkelzaag??") vertelt Mark ons doodleuk dat de latjes voor de deurtjes met gemak de helft smaller zijn en dat we die ook nog gaan maken. We happen naar adem en kijken hem vol ongeloof aan. Zonder bril zie ik niet eens dat er latjes op zitten, laat staan dat ik die nog moet gaan maken! Gelukkig loodst Mark ons ook hier weer zonder problemen doorheen en leren we op een prettige manier onze grenzen van wat wij denken dat mogelijk is te verleggen.


                                                                                  

 

De avond staat in het teken van het "Lobsterfest".  Voor iedereen is er een héle kreeft, dat zijn dus ruim tweehonderd kreeften die klaargemaakt zijn door de keuken!  Christa houdt niet zo van kreeft dus die heeft gekozen voor een sappige steak.  Op typisch amerikaanse wijze worden we voorzien van een plastic slabbetje om ons te beschermen tegen rondvliegende stukjes kreeft. 

 

Aansluitend op het diner is de Live Auction. Hier worden vanavond de artikelen geveild die ingebracht zijn door de Fellows en Artisans of the Guild en door de scholarship studenten.  Het is de taak van de scholarship studenten om met de te veilen artikelen door de zaal te lopen. Ik bijt het spits af met een miniatuur van Barrie Yates dat $80 opbrengt.  Tegen het eind van de veiling komen ook mijn aquarellen aan de beurt en als de hamer valt hebben ze  $350 opgebracht!.   Sommige miniaturen gaan voorbij de $1000 grens.  Het hoogtepunt van de avond is toch wel het geborduurde 17de eeuwse kistje van Annelle Ferguson dat voor $4000 een nieuwe eigenaar vindt!   Zowel Christa als ik hebben echt staan kwijlen bij dit kunstwerkje en we waren het erover eens dat als we het geld gehad hadden, we nog wel over die $4000 heen hadden geboden.  

 

Woensdag 13 juni:


Een rustige dag vandaag. Tijdens de lessen gaan we gestaag verder en leren we steeds preciezer te werken. Ik ben op de houtdraaibank bezig met het draaien van  vier pootjes voor onder de kast. Dit is praktisch nieuw voor me, maar het lukt aardig.  Als ik zes pootjes gedraaid heb, zijn er zowaar vier die op elkaar lijken!

We maken vandaag ook de deurtjes voor de onderkast.  Iedereen maakt een of twee deurtjes extra voor het geval er iets mis gaat met het afhangen van de deurtjes. 

Op de deurtjes komt een heel fijn profiel dat we maken met behulp van de bovenfrees en de cirkelzaag.  Met het blote oog is bijna niet te zien wat nou de bolle en wat de platte kant van het profiel is.   Een goede lamp en een loep zijn essentieel gereedschap , maar ook door te voelen weet je of je goed zit.

 

 

                                                                                   

 

In de les van Nancy gaat alles er ontspannen aan toe.  Ik zaag vandaag het zitkussen van de stoel uit en kan beginnen met de stoffering ervan.  Ik gebruik twee verschillende stofjes voor de stoel, een streepje en een toile de Jouy.  Het geeft een erg leuk resultaat.  Ik heb nog een ander idee voor het stoelkussen, en Nancy legt uit hoe zij dit zou aanpakken.  Ik heb geen tijd om dit hier te doen, maar dit kan natuurlijk altijd nog als ik thuis ben.  

 

In de koffiepauze spreek ik Christa en een aantal andere studenten, en iedereen is tevreden over de vorderingen tot dusver. De meesten denken het werk vrijdag wel af te krijgen. Ik ben daar nog niet zo zeker van en hoewel het vanavond '˜Rust en Relax Nacht'  is (het is dan de bedoeling dat je lekker niks doet natuurlijk!), besluit ik vanavond op mijn kamer een beetje aan mijn projecten te werken. Ik werk niet zo snel en wil niet achterop raken.  Wanneer ik naar bed ga zitten de profieltjes op de onderdeurtjes en zijn de twee zijpaneeltjes van mijn stoeltje af. 

 

 

Donderdag 14 juni:

Ondanks dat we gisteravond lekker hebben kunnen rusten (nou ja, de meesten dan) is toch iedereen moe vandaag.  We moeten vandaag o.a. de scharnieren aan de kastdeurtjes maken en de deurtjes afhangen.  Er wordt een hoop gezucht en gesteund in de klas en ik zal het meeste hier niet herhalen, maar deze ochtend heb ik diverse nieuwe krachttermen van mijn klasgenoten geleerd!  Ik moest toch wel erg lachen om de krachtterm  'Scheissenhausen!' die ik uit de mond van één van de Zuid-Afrikaanse dames hoorde.  Wanneer ik eindelijk aan de scharniertjes toe ben, ben ik met tien minuutjes klaar. Ik denk dat ik wel iets verkeerd gedaan moet hebben omdat ik zo snel klaar ben.  Maar nee, alles wordt goedgekeurd door Mark.  Dat is mazzel zeg!

Mark laat ons ook vast zien hoe de bovendeurtjes gemaakt moeten worden en hoe je de glaslatten in patroon in het bovendeurtje maakt.  Het is een heel precies werkje, maar erg leuk om te doen!

In de les bij Nancy heb ik het stoeltje al bijna af.  Ik besluit het 's avonds af te maken zodat ik morgen de hele dag bij Mark aan mijn kast kan werken.  Mijn Noorse klasgenote Tove, die zowel in de klas bij Mark als in de klas bij Nancy zit, besluit dit ook te doen.   Van Nancy mag het!

Mijn Zweedse klasgenote Marie Källberg heeft een paar voorbeelden bij zich van de Japanse weeftechniek Kumihimo. Na het eten begeven wij ons naar de Student Lounge en leert zij ons de grondbeginselen van deze techniek. De bandjes die je hiermee kunt weven zijn zo mooi dat ik besluit dit thuis te gaan maken en te gebruiken voor het stoeltje van Nancy Summers.  Weer een hobby erbij!


                                                                                                                                              

 

Tijd om stil te zitten hebben we niet, want vanavond is het tijd voor de 'Minies, Munchies and More' show.  In de sporthal vergapen wij ons aan de prachtige miniaturen die alle leraren te koop aanbieden.  Veel studenten hebben hier wel een uur voor in de rij gestaan.  Tijdens de Live Auction was er zelfs iemand die geboden had om een paar minuten eerder naar binnen te mogen.  Als de show eenmaal geopend is, zijn binnen een paar minuten veel spullen al uitverkocht.  Een gezellig gekkenhuis!

 

  

Vrijdag 15 juni:


De laatste lesdag alweer! We moeten nog best veel doen en ik betwijfel dan ook of ik alles af krijg. Het stoeltje dat ik in Nancy's les heb gemaakt is af, op de sierbandjes (die ik thuis ga maken) na. Ik kan dus de hele dag aan het kastje werken.


Ik ben bezig met het bovendeurtje van het kastje.  Nadat ik eindelijk ook de dunste sierlijstjes gezaagd en geschuurd heb kan ik beginnen aan het in verstek snijden van de glaslatten. Hier blijkt weer hoe goed het is dat we van Mark zo ontzettend precies leren werken, want een afwijking van een fractie van een millimeter is al te zien. Toch is Mark niet steeds zo streng, soms zegt hij lachend: "Ach weet je, het is een landelijk meubelstuk".


De meeste van mijn klasgenoten en ik werken tot bijna half zes door aan het kastje, maar dan is het tijd om onze projecten naar de tentoonstellingsruimte te brengen. Na al dat harde werken zijn we allemaal bijna klaar, het afwerken (beitsen/schilderen en oud maken) moeten we thuis doen.


                                                                                 

 

Ik ben zeer tevreden over mijn kastje. Mark heeft me, behalve veel houtbewerkingtechnieken en de basis principes van meubelconstructie, geleerd het belang van precies werken in te zien, mijn grenzen te verleggen en te begrijpen hoe ik mezelf op dit gebied verder kan ontwikkelen. Dat laatste is voor mij misschien nog wel van meeste waarde.

 

De diploma-uitreiking is een feest.  Eten en drinken in overvloed, een paar honderd prachtige werkstukken om te bekijken en veel 'hugs and kisses'  van medestudenten en leraren.  Steeds hoor ik dezelfde vraag: "Tot volgend jaar?"  Tja, ik wil wel hoor!   Ik heb echt genoten, veel leuke mensen ontmoet en enorm veel geleerd!  Ik had aan bijna alle lessen die er gegeven zijn tijdens deze week wel willen deelnemen!  Op de foto's hieronder een greep uit de werkstukken die de voorgaande dagen door leerlingen gemaakt zijn. 

 

Prachtige werkstukken gemaakt door leerlingen tijdens de lessen van:  Sandra Rubin,  Nancy Summers,  Bill Robertson,  James Carrington, Pete Acquisto,  Geoff Wonnacott en Alan Hamer.                                                                                            

 

 

 Nog een aantal kunstwerkjes gemaakt door leerlingen tijdens de lessen van:  Cristina Minischetti, Pam and Pete Boorum, Jane Davies, Mary Grady O'Brien, James Carrington en Bob Hurd.                                                                                                 
 

Zaterdag 16 juni:


De dag van vertrek.  Het is nog steeds schitterend weer, dus besluiten we deze laatste ochtend weer in het dorp te gaan ontbijten.  Naast de campus zien we mooi huis te koop staan waar een prachtig atelier bij zit.  We maken wilde plannen om het te kopen en daar dan iedere zomer een 'poppenhuisretraite' van te maken.  Ruimte genoeg voor logé's.  Goed idee toch?

 

Nadat we weer een overheerlijke bagel met zalm aan het water hebben opgegeten gaan we de andere kant van het dorp eens bekijken.  We zien de meest prachtige huizen en tuinen, oude kerkjes en schoolgebouwtjes.  Soms is het net of we op een filmset lopen, maar het is toch allemaal echt!

 

Tussen ons ontbijt en een wandeling in het dorp door nemen we afscheid van veel nieuwe vrienden.  Aan het eind van de ochtend vertrekken ook Christa en ik naar het vliegveld en laten we de Guild School echt achter ons.


Het was geweldig.  De organisatie van de Guild School, de leraren en het personeel van de Maine Maritime Academy verdienen allemaal een grote pluim. Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik dit heb mogen meemaken. Wat Christa en mij betreft, hopelijk tot ziens!                                                                                               

Woensdag 17 oktober: 

Na vier maanden is het kastje klaar.   
Het deurtje van de bovenkast moest nog afgewerkt en afgehangen worden en dat is na maanden wachten eindelijk klaar. 

De volgende stap was het verven en verouderen.  Ik vond het best moeilijk dat mooie hout te bedekken met verf, maar de oorspronkelijke 1:1 kast was ook geverfd dus heb ik het toch maar gedaan.  Daarna de verf op verschillende plekken weer weggeschuurd om slijtage te suggereren.  Vervolgens heb ik met een kledderig goedje (recept van Mark) het kastje een oude patina gegeven.   De kleur komt op de foto's niet zo heel goed over, maar ik vind het prachtig geworden.

Het laatste dat ik moest doen was het glas in het bovendeurtje zetten.  Toen dat erin zat was het kastje echt klaar!                                                                                         

                                                                                                                                 

 

                                                                                                         

 

 

 

 

Home 

◘ Menu 

 ◘ Poppenhuis 1

◘ Poppenhuis 2  ◘ Kijkkastjes 

◘ Workshops 

 

◘ Links 

◘ English Pages  ◘ Contact

◘ Weblog 

◘ Gastenboek